ای رهبر شهیدم...

 هنوز باور نکرده‌ایم که دیگر صدای آرام و استوارت در میان ما طنین‌انداز نخواهد شد.

هنوز وقتی نسیم از کوچه‌های این سرزمین عبور می‌کند، گمان می‌کنیم رد گام‌هایت را با خود آورده است. 

هنوز هرگاه پرچم ایران در آسمان به اهتزاز درمی‌آید، ناخودآگاه یاد تو در دل‌ها زنده می‌شود؛ زیرا تو تنها یک انسان نبودی، بلکه نمادی از امید، مسئولیت و ایمان به آینده بودی. تو به ما آموختی که اقتدار یک ملت، پیش از آنکه در ابزار و تجهیزات دیده شود، در دل‌های مردم شکل می‌گیرد.

 می‌گفتی اگر مردم با هم باشند، اگر امید را از یکدیگر دریغ نکنند و اگر برای آینده کشورشان احساس مسئولیت کنند، هیچ طوفانی توان درهم شکستن آنان را نخواهد داشت.

امروز معنای آن سخنان را بیش از همیشه می‌فهمیم. در روزهایی که آزمون‌های دشوار پیش روی این سرزمین قرار گرفت، مردم بار دیگر ثابت کردند که بزرگ‌ترین سرمایه ایران هستند. پیر و جوان، زن و مرد، هر یک به سهم خود در میدان حضور داشتند. برخی در لباس خدمت، برخی در لباس دانش، برخی در لباس جهاد و برخی تنها با صبوری، همدلی و امید، اما همه با یک هدف؛ سربلندی ایران.

 شب‌های اقتدار، تنها شب‌های قدرت نبود؛ شب‌های وحدت بود. شب‌هایی که دل‌های یک ملت در کنار هم می‌تپید. نیروهای مسلح با شجاعت، اقتدار و ایثار، از امنیت و استقلال کشور پاسداری می کنند. آنان آرامش خانه‌های خود را فدای آرامش میلیون‌ها هم‌وطن کردند و نشان دادند که دفاع از میهن، تنها یک وظیفه نیست؛ افتخاری است که با جان معنا پیدا می‌کند.

اما آنان هرگز تنها نبودند. پشت سرشان مردمی ایستاده بودند که با دعا، امید، اعتماد و همدلی، بزرگ‌ترین پشتوانه آنان بودند. این پیوند میان مردم و مدافعان وطن، همان سرمایه‌ای بود که بارها ایران را از دشوارترین گذرگاه‌ها عبور داد و نشان داد که هیچ قدرتی از اتحاد یک ملت نیرومندتر نیست. تو همواره به آینده نگاه می‌کردی؛ آینده‌ای که ستون‌های آن نه فقط با امنیت، بلکه با علم، دانش، اخلاق و تلاش ساخته می‌شود. از همین رو، دانشگاه را قلب تپنده پیشرفت می‌دانستی. باور داشتی که استادان، پژوهشگران و دانشجویان، معماران فردای کشور هستند و هر کشف علمی، هر پژوهش ارزشمند و هر اندیشه نو، آجری بر بنای استقلال و آبادانی ایران خواهد بود.

 چه نگاه زیبایی داشتی؛ امنیت را در کنار دانش معنا می‌کردی و دانش را در کنار مسئولیت. می‌گفتی کشوری که دانشگاه‌های پویا داشته باشد، می‌تواند بر دشوارترین چالش‌ها غلبه کند. آزمایشگاه‌ها، کتابخانه‌ها، مراکز پژوهشی و کلاس‌های درس، در نگاه تو سنگرهایی برای ساختن آینده بودند؛ سنگرهایی که در آن، جوانان با قلم و اندیشه از عزت کشور پاسداری می‌کنند.

 امروز هر دانشجویی که با امید درس می‌خواند، هر استادی که چراغ دانایی را روشن نگه می‌دارد و هر پژوهشگری که برای حل مسئله‌ای از مسائل کشور تلاش می‌کند، ادامه‌دهنده همان مسیری است که تو به آن ایمان داشتی. ای رهبر شهیدم... خبر رفتنت، تنها یک خبر نبود؛ اندوهی بود که بر دل‌هایمان نشست. گویی زمان برای لحظه‌ای ایستاد و سکوت، جای همه واژه‌ها را گرفت. اشک‌ها بی‌اختیار جاری شدند و مردم، از هر قشر و با هر سن و سالی، برای وداع گرد هم آمدند. آن بدرقه باشکوه، تنها بدرقه یک انسان نبود؛ بدرقه سال‌ها خدمت، اخلاص و مسئولیت‌پذیری بود.

میلیون‌ها نگاه، میلیون‌ها اشک و میلیون‌ها قلب، یک پیام مشترک داشتند: خدمت صادقانه هرگز از حافظه مردم پاک نخواهد شد. مردم بار دیگر نشان دادند که قدر کسانی را که عمر خود را برای اعتلای کشور صرف می‌کنند، می‌دانند. آنان آمده بودند تا با حضور خود بگویند که راه خدمت، با رفتن خدمتگزاران پایان نمی‌یابد؛ بلکه در دل نسل‌های بعد ادامه پیدا می‌کند. اکنون، فصلی تازه آغاز شده است. آینده این سرزمین، بیش از هر زمان دیگری به وحدت، خرد، همدلی، تلاش و مسئولیت‌پذیری نیاز دارد. امید آن است که همه دلسوزان کشور، در هر جایگاهی که هستند، با تکیه بر ظرفیت‌های مردم، توان نیروهای مسلح، اندیشه دانشگاهیان و تلاش نخبگان، برای ساختن ایرانی آباد، امن و پیشرفته گام بردارند.

ای رهبر شهیدم... ما می‌دانیم که بهترین بزرگداشت تو، تنها اشک ریختن نیست. بهترین بزرگداشت، ادامه دادن راه خدمت است. ساختن مدرسه‌ای بهتر، دانشگاهی پویاتر، شهری آبادتر، جامعه‌ای مهربان‌تر و کشوری پیشرفته‌تر، زیباترین یادبودی است که می‌توان برای هر خدمتگزار این سرزمین بنا کرد. ما عهد می‌بندیم که امید را زنده نگه داریم، اختلاف را به همدلی تبدیل کنیم، علم را چراغ راه خود قرار دهیم، از امنیت و آرامش کشور پاسداری کنیم و هر یک، به اندازه توان خود، برای پیشرفت ایران تلاش کنیم.

باشد که نام همه آنان که صادقانه برای عزت و سربلندی این سرزمین کوشیدند، در حافظه تاریخ و در دل مردم زنده بماند و نسل‌های آینده، ایران را با دانش، اخلاق، همبستگی و خدمت، هر روز آبادتر و سربلندتر از دیروز بسازند. و ما النصر اِلّا من عندالله العزیز الحکیم